ปฏิบัติธรรมให้เห็นธรรม

  1. ธรรมครูอาจารย์
  2. นิทานอิงธรรมะ
  3. ธรรมะหลวงปู่ฤาษีลิงดำ
  4. บทสวดมนต์
next
prev

ค้นหาข้อความ

"ข้อควรปฏิบัติต่อพ่อแม่ - ข้อควรระวังกับพ่อแม่"
》เมื่อมีกลุ่มนักเรียนนิสิตนักศึกษาและคณาจารย์จากสถาบันการศึกษาต่าง ๆ มาทำบุญใส่บาตร ท่านมักแสดงความห่วงใยถึงศีลธรรมและความประพฤติของเด็กและเยาวชน ดังนี้
ข้อควรปฏิบัติต่อพ่อแม่
"...ให้สมบัติเงินทอง ข้าว น้ำ อาหารคาวหวาน เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย...ให้การพยาบาลรักษาในเวลาเจ็บไข้ได้ทุกข์...ประคับประคองท่านในยามแก่ชรา ยืนเดินนั่งนอนหรือไปมาไม่สะดวก...รักษาน้ำใจไม่ให้ได้รับความกระทบกระเทือนบอบช้ำ จากการแสดงออกของบุตรธิดาแต่ละอย่าง ๆ...
บำรุงท่านด้วยวัตถุ หรือด้วยมรรยาทอัธยาศัย ไม่ฝ่าฝืนดื้อดึง...ช่วยเตือนด้วยอุบายต่าง ๆ ในทางที่ชอบ... ปลอบโยนให้รื่นเริงใจในเวลาที่ท่านเกิดความหงุดหงิดไม่สบายใจในบางเวลา..."
ข้อควรระวังกับพ่อแม่
"...เวลาพ่อแม่ว่าอะไรก็อย่าถกอย่าเถียง อย่าได้อย่าอวดรู้อวดฉลาด ว่าตนนี้ได้เรียนรู้ความรู้วิชาในชั้นนั้นชั้นนี้ พ่อแม่ไม่ได้เรียนอะไร จะเรียนอะไร พ่อแม่เลี้ยงลูกมาจนเกือบตาย จะให้เรียนอะไรอีก เข้าใจหรือเปล่าละ ทั้งให้ไปเรียนอีก ทั้งเลี้ยงลูกอีก มันตายละพ่อแม่ นี่ เราโตขึ้นมาเราไปเรียนหนังสือ แล้วเอาความรู้นี้ไปอวดพ่อแม่ คนนั้นเป็นคนโง่คนพาลสันดานหยาบ ไม่ดีคนอกตัญญู คนนั้นไปทำอะไรไม่เจริญนะ ดีไม่ดีลูกเกิดขึ้นมาก็มาเป็นำยต่อพ่อแม่มาเป็นข้าศึกต่อก่อแม่ เพราะพ่อแม่คือใคร ก็คือเรา เราไม่รู้จักบุญจักคุณของพ่อแม่ฉันใด ลูกก็จะไม่รู้จักบุญจักคุณของเราฉันนั้น...
...อะไรก็ตามเถอะ อย่าได้ลืมคุณของพ่อแม่ อันนี้เป็นหลักเกณฑ์ที่ใหญ่โตมาก ใครประมาทพ่อแม่แล้วคนนั้นไม่เจริญเลย ไปไหนก็ไปเถอะ มันหากเป็นอยู่ในนั้นแหละ เพราะพ่อแม่นี้เป็นเรื่องที่หนักมาก ถ้าว่าบุญก็บุญมาก กุศลมาก ปฏิบัติถูกต่อพ่อแม่แล้ว ท่านว่าได้บุญมาก ทักขิเณยย บุคคลของบุตร คือ พ่อกับแม่ เทียบกับพระอรหันต์องค์หนึ่ง ไม่ใช่เล่น ๆ นะ ถ้าทำผิดก็เป็นพิษอย่างร้ายแรง..."《
หวังผลไกล ...เมื่อมีแขกหรืออุบาสกอุบาสิกาไปกราบนมัสการหลวงปู่ แต่หลวงปู่มีปรกติไม่เคยถามถึงเรื่องอื่นไกล มักถามว่า ญาติโยมเคยภาวนาบ้างไหม ? บางคนตอบว่าเคย บางคนตอบว่าไม่เคย ในจำนวนนั้นมีคนหนึ่งฉะฉานกว่าใคร เขากล่าวว่า ดิฉันเห็นว่าพวกเราไม่จำเป็นต้องมาวิปัสสนาอะไรให้มันลำบากลำบนนัก เพราะปีหนึ่ง ๆ ดิฉันก็ฟังเทศน์มหาชาติจบทั้ง ๑๓ กัณฑ์ ตั้งหลายวัด ท่านว่าอานิสงส์การฟังเทศน์มหาชาตินี้จะได้ถึงศาสนาพระศรีอาริย์ ก็จะพบแต่ความสุขความสบายอยู่แล้ว ต้องมาทรมานให้ลำบากทำไม ฯ
หลวงปู่ว่า
"สิ่งอันประเสริฐที่มีอยู่เฉพาะหน้าแล้วไม่สนใจ กลับไปหวังไกลถึงสิ่งที่เป็นแต่เพียงการกล่าวถึง เป็นลักษณะของคนไม่เอาไหนเลย ก็ในเมื่อมรรคผลนิพพานในศาสนาสมณโคดมในปัจจุบันนี้ยังมีอยู่อย่างสบูรณ์ กลับเหลวไหลไม่สนใจ เมื่อถึงศาสนาพระศรีอาริย์ ก็ยิ่งเหลวไหลมากกว่านี้อีก.
เรื่องกรรมฐานนี่สำคัญอยู่ที่ครูอาจารย์
เป็นผู้นำ นี่สำคัญมาก นำผิดๆ ถูกๆ ไป
มากต่อมากนะ ไม่ค่อยจะนำไปตามแถว
ทางที่พระพุทธเจ้าสอน นำเคลือบๆ แฝงๆ
ออกไปนอกลู่นอกทาง สุดท้ายก็กิเลส
ลากไป เลยกลายเป็นกิเลสนำไปเสียไม่รู้
ครูอาจารย์สำคัญมาก ที่คอยให้คำแนะนำ
ตักเตือนสั่งสอนด้านจิตตภาวนา ส่วนคัมภีร์
วินัยเราก็เห็นทุกคนปฏิบัติตามนั้นแล้วก็ไม่มี
ข้อสงสัย แต่เรื่องของใจนี้ละเอียดลออมาก
จึงต้องอาศัยครูอาจารย์แนะ ครูอาจารย์ถ้า
ไม่ชำนิชำนาญ ไม่เชี่ยวชาญทางด้านจิตใจ
มาแล้ว ก็สอนผิดๆ พลาดๆ ไปอีก จึงสำคัญสำหรับครูอาจารย์ที่จะแนะจะบอก
เพราะจิตนี่พิสดารมากนะ เวลาภาวนาเข้า
ไป แต่ไม่พิสดารกว้างขวางไปเสียทุกองค์
นะ หากกว้างขวาง ถ้าพูดถึงเรื่องกว้างขวาง
แต่องค์ที่เลิศเลอเข้าไปอีกยังมี ผู้เด่นกว่ากัน
ยังมี จึงบอกว่ามันเป็นไปตามรายๆ ผู้กว้าง
ขวางลึกซึ้งมากก็มี ผู้หย่อนลงมากว่านั้นก็มี
แต่ยังไงก็ต้องแสดงความกว้างขวางของตน
จนได้แหละ อำนาจของจิต เวลาภาวนาไป
สิ่งไม่รู้ มันรู้มันเห็นนี่ แล้วเห็นสิ่งนี้จะปฏิบัติ
ยังไง ถ้ามีครูมีอาจารย์ท่านแนะ เป็นอย่างนั้น แนะให้ปฏิบัติอย่างนั้น นั่นผ่านไปได้ๆ
ทีนี้ครูอาจารย์ไม่เห็นไม่รู้ เวลาไปถามท่าน ท่านก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร เลยยกยาทั้งหีบ
ทุ่มให้คนไข้ สุดท้ายคนไข้ก็เลยตาย ไม่หาย
นี่หมอเถื่อน ถ้าหมอปริญญาแล้วก็ถามดู
ตรวจดูโรคภัยไข้เจ็บ เสร็จแล้วไม่ต้องไปยก
ทั้งตู้แหละ หยิบเอาหลอดใดขวดใดขวดหนึ่งมา เม็ดใดเม็ดหนึ่งมาใส่ปั๊บหายเลย นั่นล่ะ
หมอเถื่อนกับหมอจริงมันต่างกัน
ครูบาอาจารย์ผู้เสกสรรปั้นยอตัวเองว่าเป็น
ครูเป็นอาจารย์เฉยๆ ทั้งๆ ที่คุณธรรมภาย
ในจิตใจไม่มี ใช้ไม่ได้ เป็นหมอเถื่อน อาจารย์เถื่อน อาจารย์เถื่อนมันมักจะเยอะนะเวลานี้ อาจารย์เถื่อนเยอะนะทุกวันนี้ ระวังนะพวกเรา จะไปเจออาจารย์ยกยาทั้งหีบทุ่มเอาหลงทิศ
ไปนะ จะว่าไม่บอก มีเยอะนะ อาจารย์ที่รู้ตามช่องตามทางของด้านจิตใจจริงๆ นี้มีน้อยมาก
ทีเดียว
นี่เมื่อได้รับการอบรมจากครูบาอาจารย์
พร้อมกับความเพียรของเราหนุนอยู่เรื่อยๆ
ก็ค่อยแก่กล้าขึ้นไป สอนเข้าไป เด็ดเข้าไป
ผู้ที่ควรจะหลุดพ้นก็ใส่ตูมเลยให้ออกเลย
อย่าอยู่ว่างั้นเลย มันหลายขั้นการสอน นี่เราก็ได้ปฏิบัติตัวของเรามาอย่างนั้น จึงยก
หลวงปู่มั่นเป็นอาจารย์ชั้นเอกในสมัย
ปัจจุบัน เท่าที่เราผ่านมาในครูบาอาจารย์
ทั้งหลาย
เรายังไม่เห็นองค์ไหนที่จะแซงหน้า
หลวงปู่มั่นไปได้เลย ทางภาคปฏิบัติไม่ว่า
วินัย ไม่ว่าธรรม ไม่ว่าข้อวัตรปฏิบัติ ไม่มี
คลาดเคลื่อน เพราะเราเรียนแล้วถึงไปนี่
ท่านปฏิบัติออกในแง่ใดมุมใดนี้ เข้ากันได้
กับหลักธรรมวินัยข้อใดๆ ก็เราเรียนมาหมด
แล้ว มันวิ่งถึงกันๆ หาที่ค้านไม่ได้
การภาวนานี้มีอานิสงส์มากยิ่งกว่าการสร้างบุญทั้งหลายนะ จะได้สั่งสมบุญกุศลตลอด จะรู้เห็นอะไรไม่เห็นอะไรก็ตาม ส่วนบุญกุศลเกิดขึ้นจากการภาวนา เป็นรากฐานสำคัญและมีอานิสงส์มากด้วย จึงขอให้พากันตั้งอกตั้งใจทำภาวนา บำรุงลำต้นให้ดี กิ่งก้านสาขาดอกใบจะแตกกระจายออกไป
การทำบุญให้ทาน รักษาศีลนี้ เป็นกิ่งของการภาวนา ถ้าการภาวนามีหลักมีเกณฑ์ดีเท่าไร เรื่องการทำบุญให้ทานภายนอกนั้นจะมีกำลังดึงดูดกันเอง มีกำลังไปเอง เพราะอำนาจแห่งการภาวนา
ความเชื่อมั่นในจิตของตัวเองจากภาวนานี้เป็นเครื่องหนุนให้ทำความดีหนักเข้า ๆ หนักเข้าในเรื่องบุญเรื่องกรรม ทุกอย่างหนักเข้าไป การภาวนาจึงเป็นของสำคัญ